Hondenopvoedingsinstituut DE ROEDEL             
Internationaal Gedragstherapeutisch Centrum 
 Home
 Opvoeden? Natuurlijk!
 De Roedelmethode®
 Aannamen
 Hoe en Wat
 Prijzen
 De HFB; hands free!
 Beschikbaarheid
 Reserveren
 Agenda
 Speciale Leergang
 Strippenweekends
 Boeken
 Dog Cognition
 Opleiding RM®
 Roedel Relaties
 Roedelkronieken
 Media
 Over ons
 Contact
 Links

© 2003 - 2017
Hondenopvoedingsinstituut
De Roedel

Niets van deze site mag zonder toestemming op welke manier dan ook overgenomen worden.

   

 

Onze 'Malamute' Kaya  28.11.1997 – 03.06.2009
Volgende
Het verhaal van onze Kaya willen we graag met iedereen delen.

Waarom? Omdat Kaya geen gewone Malamute is, maar een hybride Malamute; een Malamute gekruist met een wolf.
Kaya’s gedrag is anders dan het gedrag van een Malamute. Na haar komst hielden we de wolvenboeken ook steeds bij de hand. Bekende onhebbelijkheden van hybriden (overigens hoor je dergelijk gedrag ook wel van Malamute-eigenaren) waren Kaya niet vreemd, zoals onzindelijkheid, sloopgedrag en niet los kunnen laten.

Dachten wij vroeger aan het houden van een echte wolf als we de ruimte zouden hebben, ná Kaya’s aanpassingen aan de menselijke maatstaven voor wat wel en niet acceptabel is, zijn we die droom volledig kwijt.
Uiteindelijk hoort een wolf hier niet en wordt door het leven met en bij mensen het unieke karakter van het dier feitelijk omgevormd naar een soort ‘gewone’ hond. En dat is toch eigenlijk niet de bedoeling!

In 2003 is Kaya zes jaar en ze is op allerlei manieren uiteindelijk een ‘gewonere hond’ geworden, zoals u in de loop van het Kaya-verhaal zult lezen


Dit verhaal is zeker niet bedoeld om mensen te stimuleren een hybride in huis te nemen.

Dit is wel bedoeld als een verhaal voor de geïnteresseerde lezers, die net als wij willen weten hoe en óf Kaya’s gedrag veranderde in tijden die volgden.

Omdat wij al enkele jaren zeer benieuwd waren hoe Kaya zich als moederhond zal gedragen, besloten we alsnog om haar te laten dekken.

Uiteindelijk hebben wij voor onze aangepaste Kaya gekozen voor een eigen reu; onze Groenendaeler Indy. Dit heerschap is een eigen fokproduct en we kennen hem van haver tot gort. Hij is behoorlijk stabiel en op een charmante manier dominant.
Omdat Kaya niet meer zo piepjong is voor een eerste nestje, hopen wij dat het geen groot nest zal worden. Met een kleiner nest is er ook meer kwalitatieve tijd voor Kaya en haar pups. Bovendien weten we niet of deze pups bij mensen plaatsbaar zullen zijn.

Vanaf het moment dat de pups zijn geboren, hebben we eindeloos veel foto’s gemaakt van alle activiteiten van moeder Kaya en haar vier pups.

Veel van de foto’s die u hier tegenkomt, kunt u ook zien in Deel 2, dat vooral gaat over het sociale leren in het nest; het leren van de hondentaal van de moeder aan haar pups.

Boeken

Wat er aan voorafging

Toen wij begin 1997 de nieuwe sessies in Utrecht startte, was er in één van de beginnersgroepen een Malamutepup van de partij. Dit dametje, voor een Malamute wel erg hoog en smal gebouwd, was de eerste hond voor haar eigenaren. Op dat moment wisten wij niet dat het ging om een hybride Malamute.

Al na twee weken belde de vertwijfelde eigenaar ons op of we mee wilden helpen een goed tehuis voor de pup te vinden. De familie vond de situatie waarin zij zaten (veel weg, werk enzovoort) ongeschikt voor dit niet al te makkelijke typetje. Een Malamute is inderdaad niet het makkelijkste ras, maar wel erg populair.

Als deze pup in het asiel zou belanden en vele malen van eigenaar, asiel, naar eigenaar zou wisselen, kon het gedrag van deze pup alleen nog maar van kwaad tot erger worden. Met tot slot het meest voorkomende einde: het afmaken van de hond.

En dus waren wij een Kaya rijker: met onze Groenendaelers en onze kruising Drentse Patrijs erbij waren dat in het totaal negen honden. Al onze honden - dus Kaya ook - hebben wij opgevoed volgens De Roedelmethode®. Met de Roedelmethode® wordt het eigen karakter van een honde in waarde gelaten, de hond in zijn waarde gelaten. Belonen komt bij wolven, honden en de Roedelmethode® niet voor; Kay heeft dus ook nooit een brokje gekregen voor goed gedrag. Het 'uitblijven van de bestraffing' is de beloning voor zowel een wolf als een hond. Door deze manier van opvoeden is Kaya nu een 'hond' die in onze mensenmaatschappij kan functioneren.

In de eerste week dat Kaya bij ons was hebben we de fokker gebeld om door te geven dat een van haar pups herplaatst was. Al pratende bleek het om een kruising Malamute te gaan: moeder een Malamute, maar vader… een wolf. We hadden dus een hybride hond in huis gehaald. En dat in een tijd waarin er heftige discussies werden gevoerd over het al dan niet fokken van hybriden en of dit wel toelaatbaar was.

En… dat dit terecht een serieuze discussie moet zijn en blijven, hebben we zelf aan den lijve ervaren!

Een hybride is absoluut een heel andere ‘hond’ dan een gewone huishond. Ze zijn erg rangordegevoelig, dat mag duidelijk zijn. Zo wist de pup - inmiddels Kaya genoemd - op 10 weken precies wie wij de positie van omega één hadden gegeven: onze oudste teef Anca. Al in de eerste week viel deze kleine Kaya Anca aan bij de drinkbak. Arjen was er als eerste bij en heeft daarbij de nodige littekens opgelopen, omdat het lieve pupje niet van plan was zich over te geven! Een vriend en dierenarts, die van het voorval getuige was en niet wist wat hij zag, stelde voor om er maar helemaal niet aan te beginnen en er direct een definitief einde aan te maken. Dan zou hij de nodige spullen wel ophalen in zijn praktijk. Een zeer bijzondere uitspraak van een dierenarts die alleen aan euthanasie deed als er werkelijk geen enkele andere optie meer mogelijk was! Maar… we hebben Kaya in haar bench gezet en vonden dat een borrel nemen een beter plan was.

Een 'leuke' gewoonte van Kaya was het testen van haar eigen hardheid. Aan haar staart trok zij zichzelf onze ruim negen meter lange kamer door, om zich vervolgens trekkend aan een van haar achterpoten weer dezelfde weg terug te begeven. Lieten we haar begaan, dan testte zij daarna helaas ook ónze hardheid.


Lief en aaibaar?

Een wolf...

Sinds we Kaya hebben, gaan we altijd met zijn drieën op pad. Alleen laten, wat wil zeggen dat wij niet aanwezig waren, was (en is) niet mogelijk. Honden die we tegenkwamen toen zij nog klein was, besloten nadat ze haar op grote afstand roken, dat ze liever een straatje omgingen!

Verder was het erg moeilijk om mensen op een afstand te houden. Deze pup zag er super aaibaar uit en probeer mensen maar eens duidelijk te maken dat ze niet naar haar toe mogen lopen en haar niet mogen aanhalen. De grootste ruzies kun je zo krijgen over je eigen hond. Kaya was zeker niet te beroerd om op ‘verkeerde’ lichaamstaal (naar haar toe lopen, bukken, op je knieën gaan zitten, over haar heen buigen) direct en frontaal te reageren! Als dit een ‘overwinning’ opleverde voor Kaya, werd hetzelfde daarna bij de baas uitgeprobeerd (die toen duidelijk nog geen ‘baas’ was).

Iedereen kent wel de verhalen over leeuwenpoep in de tuin om katten op een afstand te houden. Wij hadden Kaya daarvoor. Arjens moeder heeft een leuk tuintje midden in Utrecht, waar veel katten in komen. Niets hielp. Dus lieten wij Kaya daar poepen en jawel… drie maanden lang kwam er geen kat meer in de tuin!

Hetzelfde was het geval in Polleur (België). Vanaf 1993 bivakkeerden wij zo’n zes maanden per jaar op de Camping in Polleur voor het geven van trainingen gecombineerd met ‘lekker even weg’. Een vuilniszak konden we daar gerust in de tuin laten staan, want geen vos, egel of ander dier kwam de tuin in.

Natuurlijk moest Kaya ook altijd mee naar het trainingsveld in Utrecht. Aanvankelijk bleef ze in de auto, maar later ging ze mee het trainingsveld op omdat ze de auto totaal ‘verbouwde’. Ook dit verliep niet vlekkeloos; je moest heel goed letten op je lichaamstaal, want bij ‘verkeerde’ lichaamstaal viel ze direct aan, opspringend naar je keel.

De trainingsonderdelen in de cursus die betrekking hadden op lichamelijke overheersing of op reflexen werken waren uit den boze; ook dan attaqueerde zij onmiddellijk. Heel langzaam, stapje voor stapje konden we ‘iets’ met haar opbouwen. Borstelen en kammen is nog steeds wel een hilarische activiteit, maar gaat inmiddels zonder gegrom en gehap. Na het borstelen vindt ze het altijd noodzakelijk om gekke rondjes te rennen met een boel geloei en ‘geklets’.

Het is bekend dat de zindelijkheid bij een hybride een probleem is. Het eerste jaar had Kaya veel last van haar maag en darmen, zodat ze vaak diarree had. Gebeurde dat als ze in haar bench zat, dan zette ze haar kont tegen de bench en zorgde dat alles buiten de bench terechtkwam. Het eerste anderhalf jaar wist ze altijd een plas of een hoop te fabriceren pal achter de deur van de huiskamer, wanneer wij allebei de kamer uit waren. Superzindelijk, maar wel als het haar uitkwam.

Al deze ervaringen waren erg leerzaam voor ons en onze Roedelmethode®, maar tegelijk uiterst vermoeiend!

Een hybride heeft, net als een wolf, een beperkte ‘harde schijf’. Bekende dingen zijn oké zoals de auto, het huis en… de caravan in Polleur. De eerste keer dat Kaya daar kwam was ze ongeveer elf weken. We waren zo onnozel haar even aan een grote en volledig volle gasfles van 40 kilo vast te zetten, tot we de gelegenheid hadden om een blijfpen in de harde rotsachtige grond te draaien. Prompt stond zij bij het uitladen van de auto achter ons… mét de zware gasfles. Op zo’n moment word je als baas wel even met de neus op de hybride- én Malamutefeiten gedrukt!

Polleur en de caravan vond Kaya geweldig en elke aankomst werd nadien luid ingejoeld. Ook de (praktijk)trainingen in Polleur waren haar zeer welkom, maar altijd moesten we erg goed op haar letten met andere honden en vooral op onze eigen gebaren en bewegingen.

Een jong hondje, met enorme kaken!

De extra tuin bij de caravan was naast de beek en naast het bos. Een geweldige plek voor Kaya, die daar altijd zeer druk was met het opsnuiven van luchtjes en het traceren van alles wat zij maar hoorde. Meestal installeerde zij zich in een mooie kuil, die zij op een zo hoog mogelijk punt groef.

Het wisselen verliep bij Kaya ook erg spectaculair. Op een avond; ‘kijk, een losse tand.’ De volgende ochtend bij de ‘tandwisselcontrole’; ‘kijk een heel nieuw gebit!’ Alweer een onverwachte verrassing van Kaya. Eigenlijk wel logisch als je het over wolven zou hebben, want een wolf kan natuurlijk niet zonder tanden.

Eenmaal is Kaya op een stevige wijze gecorrigeerd door een van onze ervaren pupmoeders, Dinka. Dinka is een rustige hond, maar kan heel driftig worden als haar grenzen bereikt zijn. Dat was toen duidelijk het geval. Op een zomeravond in Polleur werd Kaya door Dinka dusdanig zwaar gecorrigeerd over haar snuit, dat het gat door en door was en Kaya schuimde uit het gaatje op haar neusspiegel. We maakten de wond schoon en pakten alvast de ‘pages d’or’ om het adres van een Waalse dierenarts op te zoeken, maar… even later was de wond alweer dicht. Zo was het steeds als Kaya op de een of andere wijze een verwonding opliep. De genezing ging altijd razend snel.

In aanvang was het eten een ramp; als een idioot werd alles naar binnen gewerkt, waar onze cursisten destijds ook verbijsterde getuigen van konden zijn (op een afstandje). Het heeft veel tijd gekost voor ze wat ‘normaler’ ging eten en we het eten zonder problemen bij haar konden weghalen. Maar tot op heden is er - letterlijk - geen hond die in haar buurt kan komen als het om eten gaat. Ze bijt dan direct en weet akelige scheurwonden te veroorzaken met haar snijtanden.

Tijdens de wandelingen gaat Kaya aan de langere lijn, want loslaten is een niet te nemen risico. In ons Belgische bos kan het gebeuren, dat Kaya ineens halverwege een boom zit, hoog boven ons, op jacht naar een eekhoorn. Ach ja, je went er uiteindelijk een beetje aan, nietwaar!

... of toch een hond?

Een paar maanden voor ze loops werd, verspreidde Kaya een zeer onaangename en penetrante geur. Kaya’s eerste loopsheid duurde twee maanden. Ze was drie weken willig.

Daarna is zij zo ‘honds’ geworden, dat ze als elke andere hond drie weken loops is en de vieze lichaamsgeur is definitief verdwenen. In Polleur kregen we langzaamaan weer visite voor de inspectie van onze vuilnis door allerlei dieren.

De eerst keer dat Kaya een nestje Groenendaelers meemaakte was in maart 1998. We beschikten over een aparte puppiekamer met een prachtige werpkist. Op dezelfde etage hadden we een ruimte gecreëerd als kennel voor de andere honden, waar ook Kaya’s bench stond. Op een gegeven ogenblik begon Kaya luid te joelen tijdens de bevalling. Aanvankelijk hadden we nog niets in de gaten, maar nadat er een paar pups geboren waren, viel het op dat als de perswee serieus was en de pup er echt aan kwam, het loeien weer begon. Elke pup werd op deze manier feestelijk door Kaya welkom geheten! Op de puppiekamer mocht ze niet komen, maar na een week of twee/drie kwam het moment dat de pups naar beneden gingen, in de ren in de huiskamer.

Kaya was totaal verliefd. Altijd lag ze naast de ren of er vlak bij en steeds was ze met de pups bezig. Als we haar hadden toegestaan in de ren te springen, had ze waarschijnlijk spontaan melk gegeven! Op de pups van de twee nestjes die we daarna nog hadden, reageerde ze minder sterk.

Wel mocht onze een van die pups die jeugdreuma had en door de prednison lang heel klein bleef, altijd slapen in haar warme wollige staart. Deze pup, Emma, is inmiddels ruim 4 jaar maar ze blijft Kaya nog steeds opzoeken.

In augustus 1999 zijn we voorgoed vertrokken uit Utrecht om ons permanent in België te vestigen. De caravan in Pollleur was zo goed en kwaad als het ging aangepast voor een langer verblijf met 13 honden. Uiteindelijk hebben we een authentiek huis gevonden in Salmchâteau. Met tuin en direct naast de bossen.

Ofschoon Kaya allang niet goed meer tegen veranderingen kon, had ze het eigenlijk vanaf het begin al naar haar zin op het nieuwe stekkie. Vlak na de verhuizing, tussen alle verhuistroep in, waakte zij over haar Salmchateau.

Inmiddels wonen wij al weer drie jaar op deze mooie plek. We zijn nu met z'n zestienen; wij, onze tien Groenendaelers, Kaya en onze drie katten.

Na de vorige loopsheid van Kaya besloten wij, dat haar volgende loopsheid voor ons de laatste kans zou zijn om nog een nestje te hebben met haar, want dit jaar wordt ze zeven.


Kaya en leBarry dr. Indiana Jones van de Hoede (11-03-1998)

Op 9 februari werd Kaya opnieuw loops. Haar favoriete reu (al vanaf het begin) zou zijn 'kunstje' mogen doen. Indy's dekking op is een verhaal apart en typisch Indy. Op de patio alleen Kaya, Indy en wij. Kay was zeer willig, maar... Indy wilde alleen maar aandacht van ons en reageerde totaal niet op Kaya. Dus wij naar binnen, waarop Indy zich voor de voordeur installeerde en Kaya nog steeds negeerde. Pas na een klein uur kwam hij in beweging en liep wat rond, markeerde eens even wat hier en daar en... dook op Kaya. In een mum van tijd zat hij vast en na een kleine tien minuten liep hij weer weg.

Kaya was na de dekking helemaal dol. Gek doen, rondjes maken en vooral veel gejoel en een heel verhaal.

Diezelfde avond viel het ons op, dat haar ogen veel lichter waren dan normaal.

De dracht.

Vanaf de dag na de dekking was ze opvallend rustig. Tijdens de dracht was ze ook erg aanhankelijk, voor Kaya's doen 'lief' en veel toleranter naar de andere honden. Vaak reageerde ze niet eens als er iemand de keuken in ging, terwijl ze normaal niet weet hoe snel ze daarbij moet zijn. Eigenlijk heeft ze gewoon gedurende de hele dracht niets gedaan, alleen maar uit liggen dijen en eten. Haar enige aktiviteiten waren de pogingen iets, wat dan ook, te pakken te krijgen, want na zo'n vier weken werd ze een verschrikkelijk dief; alles wat eetbaar leek ging naar binnen. We waren best iets gewend met haar, wat betreft niets op tafel zetten als we er niet bij zijn, geen dingen op het aanrecht laten staan of de keukendeur niet goed sluiten, maar ze was nu tien keer zo erg als normaal. Haar houding bij het zitten en gaan liggen veranderde; alsof ze een enorme buik had die alle bewegingen toch wel heel moeilijk maakte. Ze heeft nog steeds een zachtere, mildere uitdrukking in haar ogen. Vaak komt ze pal naast ons zitten om over haar buik geaaid te worden, wat ze heerlijk vindt.

Kortom; het was verder een zeer rustige periode, waarin verder geen bijzondere dingen gebeurden, behalve het dikker worden.

Intussen werd er dankzij een vriend een extra kamer gemaakt; eerst voor Kaya en de pups te gebruiken, daarna bruikbaar als werkruimte en ontvangstruimt. De werkzaamheden vielen nogal tegen, want een huis van ruim 150 jaar waarvan de muren uit enorme streeksteen bestaan, daar boor je niet even snel een gaatje in. Bovendien is alles natuurlijk schots en scheef.

De nervositeit nam toe, want omdat we totaal niet wisten hoe Kaya zou reageren wilden we alles wel helemaal klaar hebben.

Uitgaande van een gewone hondendracht van 63 tot 68 dagen zouden de pups ergens tussen 23 april en 30 april geboren moeten worden.

Vanaf 18 april namen we regelmatig Kaya's temperatuur op, die over het algemeen onder de 38. graden was (nou ja, ze doet ook helemaal niets!). De nacht van 20 op 21 april is er grote onrust. Kaya draait steeds en gaat verliggen.

's Morgens is haar temperatuur 36.9 maar ze eet normaal. Verder blijft ze nog steeds heel erg onrustig. Weer binnen gekomen vertrekt ze direct naar haar eigen nachtplek, op onze slaapkamer onder de werktafel. Moest haar ophalen, anders ging ze niet mee naar beneden. Ze hijgt aldoor en gaat uiteindelijk onder een hoektafeltje in de kamer liggen. Zelfs tijdens het klaarmaken van het ontbijt en het ontbijten komt ze niet tevoorschijn.

En toen... kregen we een tip; hebben jullie in wolvenboeken gekeken? Vreemd genoeg hadden we daar niet meer aan gedacht. Daar lezen we dat wolven zo'n 63 dagen dragen. Na het ontbijt met vereende krachten de laatste hand gelegd aan het in elkaar zetten van de werpkist en deze ontsmet. Rond 11.00 uur kon Kaya naar binnen om de kamer en de kist te verkennen. Tegen enen als we even de kamer uit zijn heeft ze in de kamer gepiest en gepoept. Maakt ze zich leeg voor de bevalling? Ze is onrustig, hijgt, piept af en toe wat en likt veelvuldig haar tepels, waar melk uit komt. Regematig trilt ze en twee maal leek het of ze een wee had; afzetten tegen de wand van de kist en kracht zetten. Uiteindelijk strekte ze zich languit uit op haar buik, met haar neus in een hoek en zo dommelde ze een beetje in slaap.

Het weer was prachtig, dus hebben we Kaya na een zit tot 14.00 uur toch maar weer meegenomen naar buiten. Daar is ze erg rustig, maar blijft wel hijgen en likken aan haar tepels. De honden op de gewone tijd hun eten gegeven en ook Kaya werkte in een mum van tijd alles naar binnen.

Terwijl Kaya op de patio lag zag je haar buik alle kanten op bewegen en kon je pups voelen, die toch wel erg groot leken.

Rond vier uur gingen onze gasten weer op weg naar Nederland.

De bevalling: gewacht op het normale Roedelritme?

Want daar wees wel alles op: gasten weg, het normale ritme dat zich herstelt: eten, even tv kijken, rond 21.30 de andere 10 honden naar buiten, lekker buiten en met een belgisch biertje de laatste telefoontjes van die dag afwerken. Daarna de worden de honden naar hun nachtverblijven gebracht.

Het is tenslotte pas de 61e dag na de eerste dekking, dus eigenlijk zou het helemaal nog zover niet moeten zijn, toch? Gewoon rustig blijven. Zo tegen 22.30 uur naar bed (Kay slaapt bij ons op onze slaapkamer, enig idee waarom?), boekje lezen en slapen.......?

Want op het moment dat wij ons helemaal hebben geinstalleerd gaat de toch al onrustige Kaya bij de deur staan en geeft duidelijk aan dat het tijd is (kennelijk nu alle tijd voor haar is), dat ze naar haar "werphol" gaat. Hoewel erg onrustig vertoond ze ander gedrag dat we gewend zijn. Tot nu toe hebben wij veertien Groenendaelerbevallingen meegemaakt. Het tijdstip van zo'n bevalling lag altijd tussen de 63 en 68 dagen na de dekking en werd al ruim tevoren aangekondigd door een zeer lage lichaamstemperatuur, het weigeren van eten (of het eten weer uitkotsen), veel gegraaf, gehijg en het veelvuldig likken van de vulva en tepels.

Kaya doet geen van die dingen , maar waar zij zich wel intensief mee bezighoudt is het beruiken van de kist, zichzelf en ons. Herhaaldelijk komt ze steun bij ons zoeken en intussen blijft ze ook haar "hol" alvast schoonmaken.

Het is voor ons een geweldige ervaring: geen afstandelijkheid meer meer van Kaya en ze toont een duidelijke behoefte aan ons leiderschap. Ze geniet zelfs van onze aanrakingen, zonder deze af te schudden!

Zouden zes jaar intensief met haar omgaan dan toch een zinvolle wending krijgen? Zouden we misschien zelfs de klaargelegde "antibijt"banden niet nodig hebben? We hebben die klaar liggen in geval een paniekaanval tijdens de eerste echte persweeen. Die paniek kan bij een niet ervaren teef makkelijk toeslaan tijdens de geboorte van de eerste pup. Vandaar; geen risico, want de ervaring die we beiden hebben met de kaken van Kay -niet eens in paniek- staan ons nog steeds duidelijk voor ogen.


Voor trotse bazen momenten om te koesteren!

Rond 0.00 uur begint ze serieus te persen: de vruchtblaas verschijnt en het vruchtwater breekt. Best vreemd, want ondanks de flinke bak eten die ze zes uur eerder naar binnen heeft gewerkt heeft ze zich niet echt geleegd. Normaal maken honden eerst hun maag en darmen leeg, niet alleen door te piesen en te poepen maar ook door te kotsen. Daar begint Kaya blijkbaar niet aan; eten is heilig en dat blijft binnen. De enige concessie die ze doet om zich te "ontluchten" is dat aan elke pup die geboren wordt een fikse boer vooraf gaat!

Ondanks het breken van de vruchtblaas werpt ze de pup niet. Dit komt wel vaker voor bij een eerste bevalling en bij de eerste pup. Af en toe perst ze lichtjes en dan zien we een zwart staartje verschijnen dat onmiddellijk weer naar binnen floept. Door ervaring rijk geworden raken wij niet meer in paniek van zoiets en we weten ook dat deze situatie tot een uur kan oplopen. Ondertussen hijgt, puft Kaya en verzorgt ze zichzelf en de werpkist. Ze komt regelmatig bij ons om lichamelijk kontakt te zoeken.

Om 1.00 begint ze te krijsen, terwijl er tegelijkertijd een perswee plaatsvindt. Daar verschijnt de eerste pup, een stuitligging. Met de pup half eruit gaat Kaya staan om zo de pup te werpen, intussen hevig krijsend en persend. Om gehap te voorkomen houdt Francien haar bek dicht en probeer ik, gebruikmakend van de persweeen, Kaya te ontlasten en de pup eruit te halen. Dat lukt vlotjes en ik hou een (voor mijn gevoel) enorme grote zwarte pup in mijn handen. Later blijkt deze eerste pup (een reu) ruim 600 gram te wegen. Voor ons een onvoorstelbaar gewicht! Als er bij onze Goenendaelers een pup van 450 gram bij zit spreken we al van "Henkie-het -Tankie".



De nageboorte komt direct na de pup mee en Kaya begint zonder aarzelen meteen met haar natuurlijke taken: de pup laten krijsen (vocht uit de longen, schoonlikken, nageboorte opeten). Heel opvallend is, dat ook ik in die schoonmaakbeurt word betrokken: mijn handen en armen, die zijn tenslotte ook "vies" geworden moeten "verzorgd" worden.

Bij ons zeer grote blijdschap en trots: niet alleen dat de eerste pup er eindelijk is, maar ook dat er tussen Kaya en ons een dusdanige intensieve rangordeband gegroeid is, dat alles zonder lichamelijke konflikten kan plaatsvinden!

Er is nog een groot vraagteken op dat moment: zouden we de pups ook op mogen pakken en weg mogen halen om te wegen, zonder konflikten en/of correcties van onze kant? Wat kun je als bazen gelukkig zijn als ook dat zonder problemen mogelijk is! Na al die jaren hebben we met onze Kay dan toch een ongekend resultaat!

Geheel volgens het enerverende patroon vertoond bij de geboorte van de eerste pup voltrok zich de rest van de bevalling. Ongeveer elk uur werd er een pup geworpen. Meestal gebeurde dit vanuit een zittende postitie, met het achterlijf iets boven de grond hangend. Ook de andere drie pups zijn stuitligingen. Elke geboorte begon met gekrijs van Kaya en bij iedere pup liet ze zich helpen en kunnen we de pup wat later probleemloos weghalen om te wegen etc.



Nu zijn we vier pups rijker; allemaal zwart en allemaal met een andere witte tekening. Twee pups wogen ruim vijfhonderd gram en twee pups ruim zeshonderd gram. We hebben twee reuen en twee teven!

Om het feest voor de baasjes kompleet te maken kwam Kaya om 04.30 uur ("komop Kay") uit zichzelf uit de werpkist voor een laatste "plasronde".



Intussen de werpkist verschoond. Het is ongelofelijk hoe schoon alles is! Normaal moeten alle kranten vervangen worden vanwege het bloedbad na elke pup, maar nu was dat helemaal niet nodig! We hebben nog nooit zo'n schone werpkist gehad en zo weinig werk aan het ontsmetten en schoonmaken daarvan.

Bekaf, na een dag bijna het klokje rond werken, maar enorm blij dat al die jaren van afzien met onze hybride dit alles tot resultaat heeft.

We hadden vooraf toch wel wat aarzelingen: zou Kaya hierdoor terugvallen in gedrag, zou ze ons dulden tijdens de bevalling, zouden we de pups kunnen aanraken/weghalen, zou ze nog onder controle staan?

Een ding staat wel vast; Kaya is nu weer net zo'n smalle schonkebonk als ze was voor de dracht!



De toekomst: nog veel meer vragen.

Maar nu komen de nieuwe vragen: hoe zal het gaan met visite, met de andere honden uit de roedel en de katten? Hoe reageert ze wanneer de pups uit hun kamer komen? Hoe zullen de pups zich ontwikkelen? Zullen ze anders zijn dan honden en in welke opzichten?



naar boven

Volgende